Armia gen. Andersa wymaga szerszego omówienia. Na jej przykładzie lepiej niż na jakimkolwiek innym uwidacznia się fakt, że wśród kół po¬litycznych i wojskowych emigracji polskiej na Zachodzie dominowały nie liberalne elementy, których wyrazicielem był gen. Sikorski, ale siły skrajnie reakcyjne, których reprezentantem był m. in. gen. Anders. Dzieje armii gen. Andersa w Związku Radzieckim pokazują bezspornie, że powrót do władzy w Polsce emigracyjnych polityków i wojskowych oznaczałby nawrót do najgorszych czasów sanacji z jej zgubną polityką wewnętrzną i zagraniczną. Przeciwstawienie się temu było więc obowiąz¬kiem nie tylko przeciwników ustroju kapitalistycznego, ale wszystkich patriotów, demokratów i wrogów wstecznictwa. Armia gen. Andersa w ZSRR nie prowadziła żadnej walki zbrojnej. A jednak również z punktu widzenia historii oręża polskiego mają jej dzieje niemałą wagę, chociażby ze względu na zaprzepaszczenie wielkich możliwości, jakie posiadała ona dla zwiększenia wkładu oręża polskiego w wojnę i w wyzwolenie naszej Ojczyzny.
